Sonra cevap verip; "Falan yerdedir. Ama siz Onun yanına girdiğinizde; (Git! İşine gücüne bak) diyecektir. Şaşırmayın. Zîrâ her gelene böyle demek âdetidir" dedi. Ebû Alî'peki' dedi. O da huzûruna girdi... "Hoşgeldiniz" dedi. "İnsanlar, dünyâ işi konuşmaya geliyorlar. Böylelerine (Git! İşine gücüne bak!) diyorum. Sen ise Allah için, ilim ve edep öğrenmeye geldin. Herkese aynı şey söylenmez" buyurdu.

Efendimiz kendisine; "Yâ Ebâ Alî!.. Seni, dervişleri sever ve onlara meyleder görürüm" buyurdu. "Dervişlerin mühim işlerini yerine getirmek üzere, seni vekîl kıldım" buyurdu. "Peki yâ Resûlallah!" dedi. "Sebep, nefistir. Çünkü nefis, İslâmiyete inanmıyor. Bunun için İslâmiyetin emri olan namaz kılmak, ona acı geliyor ve kılmak istemiyor" buyurdu.

"Bugün ne kadar da sıcak. Allah'ım! Beni Cehennemin harâretinden koru" dediğini işitir. "Ey Cehennem! Kullarımdan biri, senin harâretinden korkup, bana yalvarıyor. Şâhit ol, ben o kulumu senin harâretinden korurum" buyurur. "Ey Cehennem! Kullarımdan birisi, senin zemherîrinden kurtarmamı istiyor. Şâhit ol, ben onu kurtaracağım" buyurur. "Zemherîr, kâfirlerin gireceği soğuk Cehennemdir ki, ona bir an dayanılmaz" buyurur.

"Allah'ın rahmetiyle girilir" buyurdu. Buyurdu ki: "Önce lâzım olan şey; îtikadını, Ehl-i sünnet âlimlerinin bildirdiğine göre düzeltmektir." Buyurdu ki: "Îmândan sonra ibâdet mühimdir." Buyurdu ki: "Beş vakit namaz kılmaktır. Namaz, ibâdetlerin hepsini kendinde toplayan ve insanı Allahü teâlâya en çok yaklaştıran bir ibâdettir." Abdüllatif Uyan'ın önceki yazıları...

889) da vefât etti. Şöyle anlatılır: Bir gün, oğlu düşmana esîr düşmüş bir kadın, bu zâta geldi. "Çok üzülüyorum efendim. Ne olur bir duâ edin de, oğlum kurtulsun" dedi. "Oğlum sağ sâlim döndü efendim. Fakat size söyleyeceği şeyler var" dedi. Biri bana sordu ki: "Evet var" dedim. "Allah, annenin duâsını kabûl etti ve bağını düşürdü. Bizim, seni esîr tutmamız artık mümkün değildir" dedi.

844 (H.230) da vefât etti. Ahmed bin Ebîl-Havârî geldi. Bir müddet geçti... "Ahmed'i çağırın!" buyurdu. Onu bulamayınca geri dönüp, hocalarına durumu bildirdiler: "Ahmed'i bulamadık efendim." Buyurdu ki: "Bakmadık" dediler. Buyurdu ki: "Gidin bakın." Koşup fırının kapağını açtıklarında, Ahmed'i, kızgın fırının içinde görüp şaşkına döndüler!

Buyurdu ki: "Beş vakit namaz kılmaktır. Namaz, ibâdetlerin hepsini kendinde toplayan ve insanı Allahü teâlâya en çok yaklaştıran bir ibâdettir." "Efendim, bize namaz kılmak zor geliyor, sebebi nedir?" dediler. "Sebep, nefistir. Çünkü nefis, İslâmiyete inanmıyor! Bunun için İslâmiyetin emri olan namaz kılmak, ona acı geliyor ve kılmak istemiyor" buyurdu.

Bir ara sordum ki: "Günâhı çok, sevâbı az, yolculuğu uzun olan biri gibi buluyorum" dedi. Ve suâl etti ki: "Yâ Resûlallah! Dünyâlık elde etmek gâyesiyle gazâya giden kimse için ne buyurursunuz?" Efendimiz dinledi. Ve buyurdu ki: "Onun için, hiç sevap yoktur." "Bu dünyânın çirkinliğini anlamadıkça, ona düşkünlükten kurtulamazsınız. Ona düşkün olunca da, âhirette felaketten kurtulmak hiç mümkün olmaz" buyurdu.

"Yâ Mûsâ!" diye ses işitti... "Yâ Mûsâ!" denildi. "Yâ Mûsâ! Ben, kendisinden başka hiç İlâh olmıyan Rabbin Allah'ım" diye nidâ edildi. "Yâ Mûsâ! Arş'ın gölgesinde gölgelenmek istiyorsan, yetîmlere karşı merhametli baba gibi ol" buyurdu.

"Allah yolunda akıtılan kan ve Allah korkusuyla akıtılan yaşlar, Allahü teâlânın en çok hoşnut olduğu, sevdiği damlalardır!" hadîs-i şerîfini nakletti. "Allah adamlarını çok sevin ve onların hayât tarzını kendinize örnek alın. Allah dostlarını sevmek, insanın ihlâsını arttırır" buyurdu. Sordular ki: "Evet" dedi.

"Sabreden fakîre, Cennette yüksek köşkler verilir. Zenginlerden beş yüz sene önce Cennete girerler ve zenginlerin kavuştukları sevâba, sâdece bir tesbîh söylemekle kavuşurlar" buyurdu. Sordular ki: Buyurdu ki: "Bir İslâm âliminin kitâbını okusunlar. Onların kitaplarının okunduğu yere rahmet yağar." "Bir Müslüman, bir günah işlediğinde pişmânlık duysa, bu pişmânlığı, onun için, bulunmaz nîmettir" buyurdu.

753) târihinde Medîne'de vefât etti. "O bana, dinde çok faydalı oluyor" dedi. Hazret-i Zeyd anlatıyor: Bir gün Abdullah bin Ömer, köle olan bir çobana rastlayıp "Şu sürüden bir koyun getir de, kesip yiyelim" dedi. "Hayır veremem." "Kurt kaptı dersin." "Böyle yapmaktan Allah'a sığınırım. Çünkü O, her şeyi bilir" dedi.