Bugünkü yazımda, ikale sözleşmelerinin damga vergisi karşısındaki hukuki konumu, Gelir İdaresi Başkanlığı'nın (GİB) güncel yaklaşımı ve bu uyuşmazlıkların şirketlerin %5'lik "Vergiye Uyumlu Mükellef İndirimi" üzerindeki yıkıcı zincirleme etkileri analitik bir perspektifle incelenmektedir. Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin yerleşik içtihatlarında (örneğin 10.12.2010 tarihli kararında) açıkça ifade edildiği üzere: "İşçi ve işveren iradelerinin fesih konusunda birleşmesi, bir taraf feshi niteliğinde değildir... Bozma sözleşmesinin şekli, yapılması, kapsam ve geçerliliği Borçlar Kanunu hükümlerine göre saptanacaktır. Buna karşılık iş sözleşmesinin bozma sözleşmesi yoluyla sona erdirilmesi, İş Hukuku'nu yakından ilgilendirdiği için ikalenin yorumunda işçi yararına yorum ilkesi göz önünde bulundurulacaktır." Bu tanım, ikalenin tek taraflı bir fesih olmadığını, sözleşmeyi ortadan kaldıran yeni ve bağımsız bir hukuki işlem (akdi ilişkiyi sonlandırma mukavelesi) olduğunu tescillemektedir. Damga Vergisi Kanunu'na ekli (1) sayılı tabloda verginin konusu, "belli bir parayı ihtiva eden" kağıtlar olarak sınırlandırılmıştır. İkale sözleşmesi kapsamında işçiye ödenen ek tazminatların vergilendirilmesinde doktrinde ve uygulamada üç temel iddia karşı karşıya gelmektedir: A. Verginin Konusuna Girmeme ve İstisna İddiası Gelir Vergisi Kanunu'nun (GVK) 61. maddesinde 7103 sayılı Kanun ile yapılan düzenleme doğrultusunda, ikale sözleşmesi kapsamında ödenen tazminatlar "ücret" niteliğinde kabul edilmiştir. B. "Fesihname" Niteliği ve Binde 1,89 Oranı İddiası Mükelleflerin ve vergi yargısının bir kısmının katıldığı en makul savunma hattı, ikalenin fonksiyonel olarak sözleşmeyi sona erdirme aracı olması sebebiyle bir "fesihname" veya "protokol" olarak kabul edilmesidir. Damga Vergisi Kanunu'na ekli (1) sayılı tablonun "I.Akitlerle ilgili kağıtlar" başlıklı bölümünün A/2 fıkrasında kira mukavelenamelerinin mukavele süresine göre kira bedeli üzerinden nispi; A/5 fıkrasında, fesihnamelerin (belli parayı ihtiva eden bir kağıda taalluk edenler dahil) nispi damga vergisine tabi olduğu belirtilmektedir. Damga Vergisi Kanunu (1) sayılı tablonun "I. Akitlerle İlgili Kağıtlar" bölümü uyarınca belli parayı ihtiva eden fesihnameler binde 1,89 oranında nispi damga vergisine tabidir. C. Mali İdarenin Katı Yaklaşımı: "Yeni Bir Mukavelename" ve Binde 9,48 Oranı Gelir İdaresi Başkanlığı (GİB) taşra teşkilatları ve özelge müdürlükleri (örneğin Gelir Kanunları Diğer Vergiler Grup Müdürlüğü'nün yerleşik muktezaları), uyuşmazlığa tamamen farklı bir boyut kazandırmıştır. Bu kabule göre, Damga Vergisi Kanunu (1) sayılı tablonun I/A-1 fıkrası uyarınca sözleşmedeki toplam tutar üzerinden binde 9,48 oranında nispi damga vergisi hesaplanması zorunludur. Bu indirimden yararlanabilmenin en katı şartlarından biri şudur: "İlgili dönemlere ilişkin olarak beyana tabi vergi türleri itibarıyla ikmalen, re'sen veya idarece yapılmış bir tarhiyat bulunmaması." Eğer bir şirket, ikale sözleşmesindeki damga vergisini idarenin istediği binde 9,48 oranından beyan etmez ve Vergi Denetim Kurulu denetimleri veya vergi dairesi tespitleri sonucunda re'sen/idarece bir damga vergisi tarhiyatına maruz kalırsa, bu durum uyumlu mükellef şartlarının ihlali sayılacaktır. Değişen dijital denetim ikliminde ve 2026 yılı mali disiplin süreçlerinde, ikale risklerinin yönetimi için şu proaktif stratejilerin izlenmesi elzemdir: İhtirazi Kayıtla Beyan ve Dava Yolu: İdarenin cezalı tarhiyat riskinden ve dolayısıyla %5'lik uyumlu mükellef indiriminin kaybından korunmak adına en rasyonel yol; damga vergisinin idarenin öngördüğü binde 9,48 oranı üzerinden ihtirazi kayıtla beyan edilmesi ve eş zamanlı olarak 30 gün içinde vergi mahkemesinde "oran uyuşmazlığı ve fesihname mahiyeti" gerekçesiyle dava açılmasıdır.

1 Temmuz 2026 itibarıyla yürürlüğe giren düzenleme, belirli ciro ve sektör kriterlerini karşılayan mükellefler için artık bir tercih değil, doğrudan bir yükümlülük haline gelmiştir. Bugünkü yazımda 1 Temmuz 2026'daki e-faturaya geçiş zorunlulukları ve yasal mevzuata bir göz atalım. 2025 yılı verileri itibarıyla 1,9 milyondan fazla mükellefin e-fatura sistemine dahil olması, uygulamanın artık istisnai bir dijital araç olmaktan çıkıp, vergi sisteminin ana omurgası haline geldiğini göstermektedir. 509 Sıra No'lu Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği kapsamında yapılan düzenlemeye göre, 2025 yılı brüt satış hasılatı 3 milyon TL ve üzeri olan mükelleflerin en geç 1 Temmuz 2026 tarihine kadar e-fatura sistemine geçiş yapması zorunludur. Bu zorunluluk yalnızca genel ciro kriterine bağlı değildir. Geçiş yapmayanlar için ağır yaptırım: 17 milyon TL sınırı e-fatura sistemine dahil olması gerektiği halde kâğıt fatura düzenlemeye devam eden mükellefler için Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesi kapsamında ciddi yaptırımlar öngörülmektedir. Buna göre: Her bir belge için en az 17.000 TL ceza uygulanmakta, Tekrarlayan ihlallerde ceza katlanarak artmaktadır. Yıllık Üst Sınır Tuzağı: 2026 yılı yeniden değerleme oranları ve mali güncellemeler ışığında, bir takvim yılı içinde kesilebilecek toplam özel usulsüzlük cezası üst sınırı 17 milyon TL bandına kadar yükseltilmiştir. 1 Temmuz teslim tarihine (deadline) sayılı günler kala, mali işler departmanlarının ve bağımsız denetçilerin şu kontrol listesini (checklist) hızla tamamlaması gerekir: Mali Mühür ve e-İmza Temini: TÜBİTAK KamuSM üzerinden mali mühür başvurularının gecikmeden yapılması (Başvuru yoğunluğu nedeniyle yaşanan gecikmeler mücbir sebep sayılmamaktadır). Finans liderlerinin bu süreci basit bir "bilgi işlem" veya "muhasebe" görevi olarak görmeyip; şirketin operasyonel risk haritasının en kritik maddesi olarak ele almaları ve geçiş süreçlerini hatasız tamamlamaları, 2026 yılı mali ikliminde kurumsal hayatta kalmanın temel şartıdır.

Bu makale; geçici ödeme güçlüğü çeken mükelleflere yasal bir hak olarak sunulan ve belirli şartlar altında 72 aya kadar uzatılabilen "Tecil ve Taksitlendirme" müessesesini, güncel faiz ve teminat esnekliği dinamikleri üzerinden incelemektedir. 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 48. maddesinde düzenlenen "Tecil", mükelleflerin her an başvurabileceği, kalıcı ve proaktif bir borç yönetim aracıdır. Kanunun tanıdığı yetki çerçevesinde, "çok zor durum" hali tevsik edilebilen mükellefler için vergi borçlarının 36 ay, belirli özel şartların varlığı halinde ise 72 aya kadar taksitlendirilmesi mümkündür. Normal şartlar altında 6183 sayılı Kanun uyarınca tecil süresi azami 36 ay olarak uygulanmaktadır. Genellikle Likidite Oranı (Nakit + Banka + Kısa Vadeli Alacaklar / Kısa Vadeli Yabancı Kaynaklar) 0,50 ve altında olan şirketler bu kapsama girmektedir. Vadesi 5 Haziran 2026 ve öncesine ait birçok kamu alacağı kapsam dâhilindedir. Maliyet Yönetimi: Bir CFO ve finansal stratejist gözüyle; banka kredi faizlerinin zirve yaptığı 2026 piyasa koşullarında, devletin uyguladığı tecil faizi oranı, ticari kredilere kıyasla şirketler için oldukça makul bir "kamusal finansman alternatifi" haline gelebilmektedir. 6183 sayılı Kanun'un 48. maddesi kapsamında sunulan 72 aya varan taksitlendirme kolaylığı, mali sıkışıklık yaşayan şirketler için geçici bir pansuman değil, stratejik bir nakit akış kalkanıdır.

" Futbol artık sadece bir spor değil, küresel ekonominin en büyük endüstrilerinden biridir. Dünya Kupası ise bu endüstrinin zirvesidir." Bugün Dünya Kupası'nı yalnızca bir futbol organizasyonu olarak değerlendirmek büyük hata olur. 2022 Katar Dünya Kupası'nın küresel ekonomik etkisinin 17 milyar doların üzerinde olduğu tahmin edilmektedir. Dünya Kupası süresince: Milyarlarca insan ekran başına geçiyor, Milyonlarca turist seyahat ediyor, binlerce şirket reklam ve sponsorluk yatırımı yapıyor. Bugün Dünya Kupası, Olimpiyatlarla birlikte dünyanın en büyük ekonomik etkinliklerinden biridir. TV ve Radyo Canlı yayımlarımda da sıklıkla bahsettiğim 2026 Dünya Kupasının Mali Boyutu ve Küresel Ekonomiye Katkısına bu yazımda bir göz atalım. Cevap çok net: Çünkü Dünya Kupası'nın sattığı şey futbol değil, dikkat ekonomisidir. Dünya Kupası ise milyarlarca insanın dikkatini aynı anda üzerine çekebilen ender organizasyonlardan biridir. 2026 Dünya Kupası tarihin en büyük organizasyonu olacak. İlk kez: 48 takım, 104 maç, 3 ev sahibi ülke formatıyla düzenlenecek. FIFA'nın temel amacı: "Daha fazla ülke, daha fazla taraftar, daha fazla yayın geliri ve daha fazla sponsorluk." FIFA'nın 2026 Dünya Kupası gelir beklentisinin 11 milyar dolara yaklaşması bekleniyor. Bu rakam 2022 Katar Dünya Kupası gelirlerinden önemli ölçüde yüksektir. 48 takım sayesinde: Afrika'dan daha fazla takım katılıyor. Bu nedenle Dünya Kupası'nı anlamak için sportif sonuçlardan çok gelir modeline bakmak gerekir. Katar'ın 2022 Dünya Kupası'na yaptığı devasa yatırımın temel amacı futbol değildi. Asıl soru şudur: "Bu organizasyon ülkenin marka değerine ne kadar katkı sağladı?" 2026 organizasyonunun en büyük ekonomik kazananı ABD olacak. Örnek: 2014 Brezilya Dünya Kupası. Ekonomistler buna: "White Elephant – Beyaz Fil Yatırımı" adını veriyor. Toplam maliyet konusunda farklı hesaplamalar bulunmakla birlikte 200 milyar doların üzerinde yatırım yapıldığı ifade edilmektedir. Çünkü Dünya Kupası, tek seferde milyarlarca insana ulaşabilen nadir platformlardan biridir.

2025 yılında Türk ekonomi piyasasında baş gösteren sistematik konkordato dalgası, 2026 yılı itibarıyla çok daha tehlikeli, piyasa ahlakını ve kamu düzenini derinden sarsan yeni bir faza evrilmiştir. Adalet Bakanlığı'na sunduğumuz makro ve mikro düzeydeki hukuki risk raporunun merkezinde yer alan "Konkordato zırhının yasal bir kaçış planı olarak kullanılması" tezi, bugün sahada yaşanan somut suistimal örnekleriyle acı bir şekilde doğrulanmaktadır. Bu yazımda, Adalet Bakanlığı'na sunduğum, yapısal reform raporu ışığında, özellikle son dönemde sıkça rastlanan "Konkordato Kesin Mühlet Sürecinde Şirket Kaynaklarının/Ortağın Taahhütlerinin Kaçırılması ve Ardından Gelen Şirketten Feragat (İflas)" suistimal mekanizması, mali hukuk ve ceza hukuku perspektifinden mercek altına alınacaktır. Mahkemelere sunulan Makul Güvence Raporları ve nakit akım tabloları üzerinden yaratılan "illüzyon bütçeler", şirketlere 23 aya varan bir yasal konfor alanı sağlamaktadır. Piyasada son haftalarda tecrübe edilen en organize suistimal modeli, şirketlerin mahkemeye ve komiser heyetine "Revize Ön Proje" adı altında hayali taahhütler sunması, arkadan mal varlığı transferlerini tamamlaması ve ardından tek taraflı bir beyanla konkordatodan feragat etmesidir. 3. Konkordatodan Feragat ve Kaçış Mal varlığının veya taahhüt edilen varlıkların transfer altyapısı hazırlandığı an, şirket mahkemeye başvurarak "Konkordatodan feragat ediyorum" beyanında bulunur. A. İcra İflas Kanunu Yönünden: Hileli İflas (İİK m. 311) Bir şirketin, alacaklılarını zarara uğratmak kastıyla mahkemeye sunduğu resmi konkordato projesindeki taahhütleri yerine getirmeyip, varlıklarını gizlemesi, eksiltmesi veya muvazaalı devretmesi doğrudan Hileli İflas suçunu oluşturur. B. Tasarrufun İptali Davaları (İİK m. 278-280) Şirketin konkordatodan feragat ettiği ve iflasının açıldığı an, İflas Masası veya alacaklı kamu kurumları (Vergi Dairesi/SGK), ortağın hileyle devrettiği o mülklere karşı Tasarrufun İptali Davası açma hakkına sahiptir. VUK 10 ve Kusursuzluk İlkesi: Vergi Usul Kanunu 10. madde uyarınca kamu borçlarından ikincil sorumluluk, sadece şirketi temsil ve ilzam yetkisine sahip olan, kasayı yöneten "Kanuni Temsilcilere" aittir. Konkordato müessesesinin bir "ahlaki risk" bataklığına saplanmasını önlemek adına, Adalet Bakanlığı'na sunduğumuz rapordaki acil reform adımları şunlardır: Projelerdeki Taahhütlere Otomatik Şerh: Borçlu şirketin veya ortaklarının konkordato projesinde satmayı veya sermaye yapmayı taahhüt ettiği tüm şahsi varlık ve taşınmazların üzerine, proje dosyaya girdiği an mahkemece otomatik olarak "Satılamaz / Devredilemez Şerhi" (İhtiyati Tedbir) konulmalıdır. Feragat Halinde Resen İnceleme: Şirketlerin konkordatodan tek taraflı feragat talepleri, komiser heyetinin "Varlık kontrolü ve suistimal taraması" raporu tamamlanmadan mahkemece kabul edilmemelidir.

2026 yılında yürürlüğe giren yeni vergi düzenlemeleri, klasik anlamda bir "torba yasa" olmanın ötesinde, Türkiye'nin ekonomik yönelimlerine ilişkin önemli sinyaller vermektedir. Bu nedenle yeni vergi kanunu yalnızca mali bir düzenleme değil, aynı zamanda ekonomik büyüme ve sermaye politikası aracı olarak değerlendirilmelidir. Kanunun en dikkat çekici düzenlemelerinden biri, son üç yılda Türkiye'de vergi mükellefiyeti bulunmayan kişilere yönelik getirilen 20 yıllık yurt dışı gelir istisnasıdır. Düzenlemeye göre Türkiye'ye yerleşen kişiler: 20 yıl boyunca Türkiye'de gelir vergisine tabi olmaksızın elde edebilecektir. Ayrıca veraset ve intikal vergisinde yüzde 1 gibi son derece düşük bir oran uygulanacaktır. Bu yaklaşım, İngiltere başta olmak üzere bazı ülkelerde uygulanan "Non-Dom" sisteminin Türkiye'ye uyarlanmış bir versiyonu olarak değerlendirilmektedir. Dünya genelinde ülkeler artık yalnızca yatırım teşvikleriyle değil, vergi avantajlarıyla da rekabet etmektedir. Kanunun reel sektör açısından en önemli maddelerinden biri üretim ve tarımsal faaliyetlerden elde edilen kazançlarda kurumlar vergisinin yüzde 12,5 olarak uygulanacak olmasıdır. Bu nedenle yeni dönemin temel kavramı: Vergi planlaması değil, vergi risk yönetimi olacaktır. Yeni vergi kanunu incelendiğinde devletin temel yaklaşımının yalnızca vergi toplamak olmadığı görülmektedir. 2026 yılı itibarıyla görünen tablo şudur: Türkiye, vergi sistemini yalnızca gelir toplama aracı olmaktan çıkarıp ekonomik rekabet stratejisinin merkezine yerleştirmeye başlamıştır.

Ekonomik dalgalanmaların ve yüksek finansman maliyetlerinin yaşandığı 2026 yılı, borç yönetiminde "yapılandırma" mekanizmalarını merkezi bir strateji haline getirmiştir. Bugünkü yazımda, yapılandırma süreçlerini "Borçlunun Rehabilitasyonu" ve "Kamusal Finansman İhtiyacı" dengesi üzerinden derinlemesine analiz edelim. Kamu alacaklarının yapılandırılması, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun ve dönemsel çıkan özel yapılandırma yasaları (7440 sayılı kanun ve türevleri) çerçevesinde yürütülmektedir. 2.1. Vergi Alacakları: Faiz Yükünden Arınma ve Matrah Artırımı 2026 yapılandırmalarının en kritik unsuru, borç aslına dokunulmadan fer'i alacakların (gecikme faizi ve zammı) revize edilmesidir. İdari Para Cezalarında İndirim: Yapılandırma kapsamında idari para cezalarının %50'ye varan oranlarda silinmesi, işletme maliyetlerini düşürür. Kredi Kartı Takviye Planları: Bireysel borçluluk oranlarını düşürmek amacıyla uygulanan, düşük faizli ve 60 ay vadeli "borç kapatma kredileri". 2026 yılındaki yapılandırmanın bu algıyı kırması için "son şans" vurgusuyla ve dijital takip sistemleriyle desteklenmesi bir zorunluluktur. 2026 yapılandırma süreci, finansal sağlığı bozulan işletmeler için bir "rehabilitasyon reçetesi"dir.

Türk vergi mevzuatında, "Kâr Dağıtımında Sıfır Vergi" olarak popülerleşen durum, aslında Kurumlar Vergisi Kanunu'nun (KVK) temel direklerinden biri olan "İştirak Kazançları İstisnası"dır. Bu düzenleme ile "sistem dışına çıkmayan" ve kurumsal yapılar arasında dönen sermaye üzerindeki vergi yükü bertaraf edilir. Kurumsal Ortaklar İçin %0 Stopaj: Bir kurum, kârını bir başka tam mükellef kuruma dağıtırken stopaj oranı %0'dır. Bireysel ve Yabancı Ortaklar İçin Güncel Durum: 23 Aralık 2024 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 9286 Sayılı Cumhurbaşkanı Kararı ile, gerçek kişilere ve dar mükelleflere (yabancı kurum/kişi) yapılan kâr dağıtımlarındaki stopaj oranı %10'dan %15'e çıkarılmıştır. Eşik Değerler: İstisna sonrası kalan tutar, 2026 yılı için belirlenen (Gelir Vergisi Kanunu 103. madde 2. dilim) beyan sınırını aşıyorsa, bu tutarın yıllık gelir vergisi beyannamesi ile beyan edilmesi gerekir. Türk vergi sistemine göre kârın sermayeye eklenmesi "kâr dağıtımı" sayılmaz. "Kâr dağıtımında sıfır vergi", rastgele bir muafiyet değil, sermayenin kurumsallaşmasını destekleyen bilinçli bir maliye politikasıdır. Ancak 2024 sonunda artan stopaj oranları ve 2026'nın karmaşık beyan sınırları dikkate alındığında; profesyonel yöneticiler ve mali müşavirler için "kâr dağıtım zamanlaması" ve "sermaye artırımı" seçenekleri, finansal mühendisliğin ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir.

Ons altın fiyatı 4.300 dolar seviyesinin üzerine çıkarak rekor seviyeleri test etmiş ve küresel piyasalarda "yeni normal" tartışmalarını başlatmıştır. 2026 yılının ilk çeyreği itibarıyla Orta Doğu'da artan tansiyon ve özellikle ABD ile İran arasında yükselen askeri gerilim, altın fiyatları üzerinde belirleyici bir faktör haline gelmiştir. Türkiye'de altın fiyatlarının oluşumu temel olarak şu denklemle açıklanır: Dolayısıyla üç ana değişken belirleyicidir: 2026 itibarıyla bu üç değişkenin tamamı aynı yönde baskı oluşturmaktadır, bu da gram altın için güçlü bir yukarı yönlü eğilim yaratmaktadır. Bunun nedenleri: Bu nedenle Türkiye'de altın, küresel fiyatlardan bağımsız olarak yerel makroekonomik risklerin yansımasıdır. Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası'nın sıkı para politikası uygulaması, teorik olarak altın talebini sınırlayabilir. Yastık Altı Altın: Türkiye'ye Özgü Dinamik Türkiye'de yaklaşık 4.500–5.000 ton aralığında olduğu tahmin edilen yastık altı altın, finansal sistem dışında büyük bir rezerv oluşturmaktadır. Bu özellikler, 2026 yılında daha da belirgin hale gelmiştir. Senaryo 2: ABD–İran Çatışması – Sert Ralli 2026 itibarıyla Türkiye'de altın: olarak değerlendirilmelidir. ABD–İran gerilimi, küresel sistemdeki kırılganlıklar ve Türkiye'nin iç makroekonomik dinamikleri birlikte değerlendirildiğinde: Sonuç olarak: Kur, enflasyon ve jeopolitik riskler sürdüğü sürece altın, Türkiye'de yatırımcı davranışının merkezinde kalmaya devam edecektir.

"Sevgi iklimi", "büyük projeler", "rekor gelirler" gibi kavramsal çerçeveler, kurumsal iletişimin merkezine yerleşmiş; ancak bu söylemler çoğu zaman ölçülebilir, denetlenebilir ve sürdürülebilir finansal çıktılar ile desteklenememiştir. Gerek Avrupa'da gerekse Türkiye'deki futbol kulüplerinde ne yazık ki futbol endüstrisinin kendi doğasında olan ve sistemden kaynaklanan bir finansal başarısızlık söz konusu. Son dönemde kulüp yönetimleri etrafında oluşan yapı, klasik finans literatüründe "signal vs substance" (sinyal vs içerik) problemi olarak tanımlanabilecek bir duruma işaret etmektedir. Bu bağlamda: Bu yapı içinde ortaya çıkan aktörler (kamuoyunda "sinyalci damat" olarak nitelendirilen tipolojiler dahil), çoğu zaman gerçek ekonomik değer üretiminden ziyade algı ve temsil üzerinden konumlanmaktadır. Bu bağlamda yönetim yapılarında: Değer üreten değil, "yakın duran" aktörlerin öne çıktığı bir model oluşmaktadır. Özellikle: gibi doğrudan nakit üreten kalemler, finansal açıdan daha sağlıklı bir yapı sunmaktadır. Mevcut tablo bütüncül olarak değerlendirildiğinde şu sonuç ortaya çıkmaktadır: Yönetişim → zayıflayan bir yapı Dolayısıyla: Türk futbolunda finansal açıdan bir iyileşmeden değil, ertelenmiş bir riskten söz etmek daha doğru olacaktır. Ve en kritik tespitim: Bu yapı içinde ortaya çıkan şey finansal sürdürülebilirlik değil, organize bir algı yönetimidir.

KVK md. 19/3-a'ya göre tam bölünme; Bir sermaye şirketinin tasfiyesiz olarak infisah ederek tüm malvarlığını diğer şirketlere devretmesi ve karşılığında ortaklara devralan şirket hisselerinin verilmesidir. 4.3. TTK Perspektifi TTK md. 159'a göre: Tam bölünme, ekonomik devamlılığı sağlarken hukuki kişiliği sona erdirir. KVK md. 19/3-b'ye göre kısmi bölünme; Kısmi bölünmeye konu olabilecek varlıklar: En kritik fark: Devralan şirketler: Tam bölünmede → mümkündür (KVK md. 9) Bu, uygulamada en çok hata yapılan alanlardan biridir. Bu işlem: Şirket bölünmelerinde dikkat edilmesi gereken temel riskler: Ankara Vergi Dairesi Başkanlığı'nın görüşüne göre: "şirketinizin aktifinde kayıtlı olan arsanın tam mükellefiyete tabi başka bir sermaye şirketine kayıtlı değeri üzerinden ayni sermaye olarak konulması, 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununun 19 uncu maddesi hükmü gereğince kısmi bölünme olarak değerlendirilebilecek olup, bu çerçevede yapılacak kısmı bölünme işleminden doğan karlar ise aynı Kanunun 20 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca kurumlar vergisine tabi tutulmayacaktır." denilerek bu hususun açıklanmış olduğunu belirtelim.

27-29 Mart tarihlerinde Trabzon'da düzenlenen Blue Economy Summit Black Sea zirvesine konuşmacı olarak katıldım. Bu çerçevede Karadeniz için "Spor Ekonomisi Koridoru" modeli önerilmekte ve bölgesel kalkınma stratejilerine katkı sunulmaktadır. Karadeniz'in Mavi Ekonomisini, spor ekonomisi çerçevesinde bu yazımda bir göz atalım. Karadeniz Bölgesi, sahip olduğu doğal ve coğrafi avantajlara rağmen, bu potansiyeli yüksek katma değerli ekonomik çıktılara dönüştürmede yetersiz kalmaktadır. Spor ekonomisi, spor faaliyetlerinin doğrudan ve dolaylı ekonomik etkilerini kapsayan geniş bir sistemdir. 5. MODEL ÖNERİSi: KARADENİZ SPOR EKONOMİSİ KORİDORU Amaç: Spor faaliyetlerini ekonomik değere dönüştüren bir sistem kurmak 6. Politika ve Strateji Önerileri Karadeniz Bölgesi'nin kalkınma potansiyeli, klasik turizm yaklaşımıyla sınırlı kalmaktadır. Spor ekonomisi: Sonuç olarak: Mesele daha fazla turist değil, daha yüksek ekonomik değer üretmektir.