Şam evliyâsından Ahmed Nahlâvî hazretleri, 1744 (h.1157) de vefât etti. "Allahü teâlânın öyle kulları vardır ki, bir 'taşa' nazar etseler o taş 'altın' olur" buyurdu. Taş, o an "altın" oldu. "Taşı altın yapmak mühim değil. Zîrâ bunu, bozuk insanlar da yapabilir" buyurdu.

Büyük velîlerden Ahmed bin Acîl hazretlerine, bir gün "Muvaffak olmanızı neye borçlusunuz efendim?" diye sordular. "Bir hadîs-i şerîfe uymama borçluyum" buyurdu. Sordular ki: "Allah'ın kullarına iyilik yapmaktır" buyurdu.

Büyük velîlerden Ahmed bin Acîl hazretleri, bir gün saralı bir hastaya Yûnus sûresi 59. âyet-i kerîmesini okuyunca, cin onu terk etti. Ne zaman ki bu zât vefât etti, tekrar geldi o cin. Bu zâtın talebeleri, hocalarının okuduğu âyet-i kerîmeyi okudularsa da, cin gitmedi. "Âyet bu âyet, ama ağız o ağız değil" dedi. "Bu sargıyı, evine dönünceye kadar açma!" diye tembîh etti.

1445 (H. 849) senesinde vefât etti. Bu zât şöyle anlatır: Bu fakîr, Mekke'ye gidip hac yaptıktan sonra Medîne'yi ziyârete gittim. Resûlullah'ın mescidine geldik. "Resûlullah'ın misâfiri kimdir?" diye seslendi. Ben o şahsın yanına gittim. "Beni, Resûlullah Efendimiz buraya gönderdi, eteğini aç" dedi.

Hindistan'ın büyük velîlerinden Ahmed Kihtû hazretleri, Delhi'de doğdu. 1445 (H. 849) senesinde vefât etti. Timur Hân'ın Hindistan seferi esnâsında Delhi'deydi. "Biz halka tâbiyiz" buyurup, diğer insanlarla berâber Delhi'de kaldı. Esîrler arasında Ahmed Kihtû hazretleri de vardı.

Ve "Ey Ahmed! Kur'ân-ı kerîm benim kelâmımdır diye inandığın için seni yükselttim" buyurdu. "Ey İmâm! Dünyâdayken Süfyân-ı Sevrî'den sana ulaşan duâlar gibi duâ ederdin, şimdi de öyle duâ et" buyurdu. "Evet, bir kişinin gönlünde ne yatıyorsa, alın yazısı odur. Bir ırmağın akış yönünden, hangi noktada denize döküleceği anlaşıldığı gibi, insanın alın yazısı da, yaptığı işlerden anlaşılır" buyurdu.

Ve büyük sevinç içinde babasına gelip; "Babacığım! Abdullah bin Mübârek gelmiş. Sizinle görüşmek istiyor!" diye müjde verdi. "İçeri alma!" dedi. "Evet haklısın" dedi. Sordular ki: "O'na, hiç gıybet etmemiş bir kul olarak kavuşmak. Bunu istiyorum. Çünkü gıybet, 'kul hakkı'na girer de ondan. Kıyâmet gününde hiç kimse, beni böyle bir şey için arasın istemiyorum" buyurdu.

"Evlâdım! İmâm-ı Ahmed'e git, sıhhate kavuşmam için duâ etmesini söyle" dedi. "Efendim, hasta bir annem var, sizden duâ istiyor" dedi. Ve namâza durdu... "Geri dön, İmâm duâ ediyor" dedi.

"Olmaz, olmaz!" diye bağırdı. "Kime'olmaz!' dediniz?" diye sordu. Oğlu sordu: "Şeytan karşıma geçmiş; 'Ey Ahmed! Gel sen de Hristiyan dîni üzere rûhunu ver' dedi, Ben'olmaz, olmaz!' deyince kaçıp gitti" buyurdu. "Dünyâda İslâm'a hizmet edenler, Cennette böyle yürürler" buyurdu.

Ve selâm verdi: "Selâmün aleyküm!" "Aleyküm selâm!" Hazret-i İmâm sordu: "Uzak bir diyârdan geliyorum. Ahmed bin Hanbel siz misiniz?" "Evet, benim." "Size Hızır aleyhisselâmın selâmını getirdim efendim." "Aleyküm selâm!" dedi. Ve sordu: "Rüyâda gördüm" dedi. "Sen yarın Bağdat'a git... Orada Ahmed bin Hanbel adında bir âlim vardır. Ona benden selâm söyle" dedi.

Hanbelî mezhebinin imâmı olan Ahmed bin Hanbel hazretleri, aslen Basralıdır. 164 (m. 780) yılında, Bağdâd'da doğdu. 855) senesinde Bağdâd'da vefât etti.

Hanbelî mezhebinin imâmı olan Ahmed bin Hanbel hazretleri, aslen Basralıdır. 164 (m. "Ahmed bin Hanbel kimdir?" diye sordu. O vakit sevindi... Ve ona arz etti ki: "Bu cumâ gecesi, rüyâda biri bana; (Ben Hızır'ım. Ahmed bin Hanbel'i bul. Ona selâmımı söyle ve gökteki meleklerin ondan râzı olduğunu bildir) dedi." Hanbelî mezhebinin kurucusu olan Ahmed bin Hanbel hazretleri, Bişr-i Hafî hazretlerini çok severdi.