Değişimi yakalamak, modern dünyanın en kaçınılmaz ve en büyük meydan okumalarından bir tanesi. Tekdüze devam eden hayat içerisinde sen aynı akışına devam ederken, dünyanın tamamında büyük bir yenilenme var. Direnmek yerine biraz daha esneyebilmek, "Her zaman her şeyin en iyisini biliyorum." anlayışından, "Hayır, artık bu anlamda hayatın değişen noktaları var. Ben de bu fikir hareketine, yaşam akışına entegre olabilmeliyim, uyumlanmalıyım." diyebilmek. Sosyal okuması iyi olan ve bunu içselleştiren birey, değişime ve yenilenmeye daha etkin ayak uydurabiliyor. Bilgiyi yenilemesi gerekiyor ve öğrenmeye her zaman açık olması.

Takviminizin dolu olması, telefonunuzun susmaması, sürekli bir yerlere yetişiyor olmak bir statü göstergesi gibiydi. Ama bakıyoruz ki aslında meşgul olan insan yerinde sayıyor. Hep 100 metre koşucusu gibiyiz. Diğer yandan çok çalıştığını zannederek daha fazla kazanacağımızı ve daha iyi bir statü kazanacağımızı düşünüyoruz. Bu büyük yanılgı içerisinde kısır döngüde kalıp duruyoruz; adeta labirentin içerisinde kayboluyoruz.

Özellikle İstanbul başta olmak üzere metropollerde trafik artık işin içinden çıkılmaz bir hâl aldı. Onlardan bir tanesi çakarlı araçlar. O yoğunluk içerisinde, o kaos içerisinde saatlerce bekleyen araç sürücüleri, sağından solundan onlarca geçen çakarlı araçtan çok yoruluyor ve rahatsız oluyor. Bir başka konu da geçtiğimiz günlerde radyocu dostum Hopdedik Ayhan'ın hem yayınında hem de sosyal medya paylaşımında dile getirdiği, dönem dönem benim de bahsettiğim motosikletli arkadaşlar ve motokuryeler. Trafik içerisinde hızlı bir şekilde servisleri yetiştirmeye çalışan insanların, şehrin içerisinde hem trafikte hem meydanlarda insanları ve kendi hayatlarını tehlikeye attıklarını söyleyebilirim. Yani bir taraftan trafik kaosu ve yoğunluğu derken, diğer taraftan çakarlı araçlar ve motosiklet sürücüleri işin tuzu biberi oluyor. Başta İstanbul olmak üzere trafik çözüm bekliyor.

Dijital çağın yeni iletişim sorunlarından biri: Dikkat dağınıklığı. Artık mesele sadece bir mesaj alışverişi değil; aynı zamanda dikkat paylaşımı. Teknoloji bizi çok daha fazla insana ve çok daha fazla bilgiye bağlarken, aynı zamanda odaklanma sorununu da beraberinde getiriyor. Aynı mekândayız ama ruhlarımız başka yerlerde.

Her şeyi teğet geçiyoruz. Olayların derinliğini yaşayamadan, gündelik telaş içerisindeki koşturma bize hep bir sonrasına yetişme, hep bir sonrasına ulaşma telaşından bırakıyor. Derinliğini yaşamadığımız olayların, içselleştiremediğimiz hislerin içeriğine ulaşamadan teğet geçiyoruz. Dijital iletişime ve her bir iletide çok daha fazla görsel bombardımanı ulaştırırken bize sadece "izle ama hissetme" diyor.

Ancak umutsuz değiliz… Her ne kadar Gazze'de yıllardır devam eden acı gözlerimizin önünde sürse de yine de umutsuz değiliz. Birbirimize küçücük sebeplerden dolayı kırgınlıklarımız, kızgınlıklarımız olsa da yine de umutsuz değiliz. Kurban Bayramı, bütün İslam âlemi için çok özel ve çok önemli. Ancak inanan insanlar için en önemli kimlik; yüce Allah'a kul, Peygamber Efendimiz'e ümmet olmaktır.

Hayatın telaşı içerisinde flanör ruhu yaşamak… Hepimiz bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz; bir koşuşturma, telaşı… Arada bir düşünüp flanör ruhunu yaşatmak lazım. Avarelik değil; bir şehrin içerisinde, sokaklarında, caddelerinde bir yere ulaşma telaşı olmadan, ruhunun derinliklerinde özgürce yaşamak. Böyle bir yoğunluk, böyle bir koşuşturma… Yetişmeye çalışırken kendimize geç kalıyoruz.

Günümüzün büyük bir kısmı dijital mecralarda geçiyor. Bilgi akışını, hayatımıza dair bütün argümanları bu alanda paylaşıyor, öğreniyor ya da yansıtıyoruz. Ancak son dönemlerde dijital medya çağının içerisinde başka bir saçmalık daha var: Her gün üretilen yeni bir etkileşim çılgınlığı ve "akımlar" süreci… Çünkü kendimize ait çok daha ciddi sorunlarımız var. Ben buna toplumun ve insanlığın "hipnoz süreci" diyorum. Sadece etkileşim almak uğruna hiçbir paylaşımın esiri olmayın.

Geçtiğimiz hafta, Genç İyilik Hareketi'nin davetiyle Tunceli'de, Munzur Üniversitesi'nde genç kardeşlerimizle bir araya geldik. Ayrıca ayrı bir başlık açmak gerekiyor: Genç İyilik Hareketi. Hem bir genç olarak hem de bu vatanın bir evladı olarak bu gururu yaşamaya ve yaşatmaya devam edin. Tabii sadece Tunceli'de değil, ülkenin dört bir yanında Genç İyilik Hareketi gibi farklı kulüp ve topluluklarda yer alan genç kardeşlerimiz de bize gösteriyor ki; istendiğinde enerjimizi, duruşumuzu ve heyecanımızı insanlık adına ne kadar faydalı kullanabileceğimizi ortaya koyabiliyoruz. İyi ki varsın Tunceli… İyi ki varsın Munzur Üniversitesi…

Geçmişte yaptığımız küçücük aktivitelerden mutlu olurken ufak bir sahil yürüyüşü, sevdiklerimizle geçirilen zaman, içilen bir fincan kahve artık bunlar bizi eskisi gibi mutlu etmiyor. Dijital dünya, "sahte dopamin" dediğimiz durumla saniyeler içinde bize farklı bir haz enjekte etmeye çalışırken, farkına varmadan hiçbir şeyin bizi mutlu etmediği bir hale dönüşüyoruz. Birçoğunuzun vereceği cevap ne yazık ki "hayır" olacaktır. Biz, maalesef mutlu değiliz; mutluluktan oldukça uzağız. Bugün kullandığımız "mutluluk" kavramı bizim için başka bir yere kaymış durumda. Üç günlük dünyada bu kadar hırs, kin ve nefretle değil; çok daha fazla insani eylemle, cana ve canlıya dokundukça mutlu olacağız.

Şanlıurfa ve Kahramanmaraş'taki canice olaylardan sonra içimiz paramparça oldu. Dijital dünyanın vahşileşen yapısı, saldırganlığı meşrulaştırma çabaları ve insani-vicdani değerleri yok etmeye dönük tüm eylemlere karşı topyekûn, daha derin bir bakış açısıyla tepki göstermeli ve bunları analiz etmeliyiz. Bir anda televizyon ekranlarında mafya vari dizilerde insanların öldürüldüğü, silahların havada uçuştuğu ve reyting uğruna popülerleştirilen bir ortamda; televizyon yayınlarına, sosyal medyadaki tüm paylaşımlara karşı bize ait sosyal normları ve manevi değerleri korumak adına olayları sadece belli sorumluluk mercilerine bırakmadan hep birlikte vicdanın sesi olmalıyız. Olayları sadece belli yetki makamlarına atfederek sorumluluğu onlara yüklemek yerine, hep birlikte aynı hassasiyetle hareket etmeliyiz. Biz acılı günlerde her zaman beraberiz; ancak öncesinde de söylenmesi gereken sözleri söylemeli, yarınlara daha güzel bir iz bırakabilmek adına gayret etmeliyiz.

Helal olsun çocuklar, hakikaten helal olsun. Büyük bir mücadelenin finalinde Kosova karşısında alınan galibiyetle, 24 yıl sonra Dünya Kupası finallerine gitmek… Bazen küçük detaylar yüzünden ayrıştığımız, kırıldığımız, uzaklaştığımız yerlerde; aynı formayı üzerinde taşıyan 11 aslanın bize yansıttığı o gururu hep birlikte yaşadık. Demek ki beraber sevince çok güzel oluyoruz, birlikte hissedince daha da "bir" oluyoruz. Konu sadece bir futbol aktivitesi değil; nerede, hangi şehirde olursa olsun, her zaman birlik ruhunu yaşatabilmek ve yansıtabilmek.