"Zalimler için de yaşasın cehennem!"¹ Bu nida, bugünün modernizmine ve imansız felsefesine indirilmiş en ağır tokattır. Sezai Karakoç, bu hakikati şu ifadelerle anlatmıştır: "Bediüzzaman, kabına sığmayan bir zekâ, eşsiz bir hafıza, güçlü bir irade sahibi... Kendisine hocaların güç yetiremediği bir âlim, cesur, ömrünü İslâm için vermiş, feda etmiş bir mücahiddir. Tüm İslâmî eserlerin ortadan kaldırıldığı bir devirde, bir nevi Kur'ân tefsiri olarak Risale-i Nur Külliyatını son derece ağır şartlar altında telif etmiş; ümitsizlere ümit vermiş, bu sebeple hapislere düşmüş, mahkemelerde sürünmüş bir inanç ve ideal kahramanıdır."² Bediüzzaman'ın mücadelesi şahsî bir ikbal davası olsaydı; kendi dünya namına zevkini ve huzurunu Ümmet-i Muhammed'in (asm) ahireti uğruna feda etmezdi. Ömer Nasuhî Bilmen, bu tecdidi şöyle izah etmiştir: "Bediüzzaman ile Darü'l- Hikmetül-İslamiye'de iken tanışmıştım. Bütün İstanbul ulemasının takdirlerini kazanmıştı. Doğrusu ilm-i kelamda bir tecdit hareketi yaptı. İmanın bütün rükünlerini kemal-i vuzuhla ortaya koydu... Bediüzzaman, cebir ve kuvvetin, zulüm ve tahakkümün hüküm ferma olduğu bu devirde gönderilmiştir."⁴ Elmalılı Hamdi Yazır, Bediüzzaman'ın berrak sular gibi temiz bir vicdana sahip olduğunu, İstanbul âlimlerinin gözünün öyle bir âlim görmediğini ifade etmiştir.⁵ Eşref Edip ise Bediüzzaman'ın konuşmasındaki celadet ve sehametin dinleyenleri heyecanlandırdığını nakleder.⁶ Mehmet Akif Ersoy, bu azameti; Victor Hugoların ve Descartesların Bediüzzaman'ın ancak bir talebesi olabileceklerini söyleyerek mühürlemiştir.⁷ Bediüzzaman, Urfa'da sessizce veda ederken kabrinin bilinmemesi vasiyetiyle ihlasın en tepesini göstermiştir. Bediüzzaman; "Ekmeksiz yaşarım fakat hürriyetsiz yaşayamam."⁸ sözlerini haykırarak bize imanın en büyük hürriyet olduğunu miras bıraktı. 1- Eski Said Dönemi Eserleri, Divan-ı Harb-i Örfî, s. 418. 3- Tarihçe-i Hayat, s. 616. 6- Tarihçe-i Hayat, Tahliller Bölümü, s. 613. 8- Emirdağ Lâhikası I, s.19.