Türkiye Futbol Federasyonu, yabancı oyuncu kuralında geri adım atmadı ve 10+4 sisteminin yeni sezonda da devam edeceğini bir kez daha açıkladı. Ancak genel tabloya bakıldığında, kulüplerin büyük bölümü 10+4 yerine 12+2 ya da 12+4 gibi daha esnek bir modelin uygulanmasını talep ediyordu. Kararın ardından en sert tepki Fenerbahçe'den geldi. Bu iki kulübü özellikle anıyorum çünkü yabancı oyuncu kuralının değiştirilmesini en çok isteyen kulüplerin başında onlar geliyor. Özellikle Fenerbahçe'nin kadrosunda 21 yabancı futbolcu bulunuyor ve bu nedenle ciddi bir planlama sorunu yaşıyor. Türk futbolunun kronik sorunlarından biri hâline gelen yabancı oyuncu meselesi yıllardır tartışılıyor. Sonuç olarak, kararın içeriğinden bağımsız şekilde, Türkiye Futbol Federasyonu'nun belirlediği kuralın arkasında durmasını doğru buluyorum. Yeni sezonun başlamasına daha zaman var ama görünen o ki Türk futbolunu yine saha içinden çok saha dışının konuşulacağı, tartışmaların eksik olmayacağı sıcak bir sezon bekliyor.

Millî takımımızın Avustralya karşısında aldığı 2-0'lık mağlubiyet, yalnızca sahadaki bir skor olmaktan çok daha fazlasını ifade etti. Avustralya karşısında ortaya konan oyun, doğal olarak eleştirileri beraberinde getirdi. Bu eleştiriler "fazla mı sert?" tartışmasını doğursa da, futbolun doğasında eleştiri vardır. Kimi yorumlarda "bu kadar eleştiri gerekli miydi?" sorusu sorulsa da, aynı futbol dünyasında başka örnekler de hafızalardadır. İspanya'nın Yeşil Burun Adaları karşısında yaşadığı puan kaybı bile kendi ülkesinde ciddi tartışmalara yol açabiliyorsa, Türkiye'nin Avustralya karşısındaki mağlubiyetinin de sorgulanması son derece doğaldır. Ancak tüm eleştirilere rağmen, futbolun içinde umut daima vardır.

Fenerbahçe'de yeni bir dönem başladı. Bu sonuç sadece bir seçim zaferi değil, aynı zamanda sarı-lacivertli camianın değişim ve başarı özleminin de güçlü bir yansıması oldu. Seçim süreci boyunca Aziz Yıldırım'ın üzerinde en çok durduğu konu şampiyonluktu. Neredeyse her konuşmasında aynı mesajı verdi: Fenerbahçe artık şampiyon olmak zorunda. Elbette Fenerbahçe'yi kolay bir sezon beklemiyor. Aynı zamanda kulüp içinde yeniden birlik ve güven ortamını da tesis etmek zorunda. Bu açıdan bakıldığında Fenerbahçe'nin kendi değerlerine yönelmesi, yabancı bir teknik adamla kısa vadeli maceralara atılmasından daha mantıklı bir tercih olarak değerlendirilebilir.

Ancak bu kez tablo farklı. Fenerbahçe'nin 12 yıllık şampiyonluk özlemi… Herkes aynı soruyu soruyor: "Bu takım ne zaman şampiyon olacak?'' Bu yüzden hem Hakan Safi hem de Aziz Yıldırım cephesinin ortak noktası şampiyonluk vurgusu. Hakan Safi tarafında transferler ön planda. Aziz Yıldırım tarafında ise farklı bir yaklaşım var. Teknik direktör konusunda da ilginç bir tablo var. Aziz Yıldırım'ın açıklamalarına bakıldığında yerli teknik adam fikrine daha yakın olduğu görülüyor. Bu yüzden Aykut Kocaman ismi kulislerde sıkça konuşuluyor. Hakan Safi tarafında ise beklenti yabancı bir teknik direktör. Cumartesi günü iki aday son kez kürsüye çıkacak.

Trabzonspor bu sezon yalnızca maç kazanmadı; yeniden bir kimlik hatırlattı. Türk futbolunun giderek ekonomik gücün belirlediği bir düzene dönüştüğü ortamda, Karadeniz'den yükselen o eski ses tekrar duyuldu: "Her şey parayla olmaz." Sezon başında tablo nettir aslında. Kadro değeri olarak İstanbul devlerinin gerisinde, rotasyon bakımından sınırlı, ekonomik anlamda dikkatli davranmak zorunda olan bir Trabzonspor vardı. İstanbul merkezli futbol düzenine karşı "başka bir hikâye yazılabilir" düşüncesinin en güçlü temsilcisi oldu. Tribünlerde "Emek", "İnanmışlık", "Mücadele" kelimelerinin sıkça duyulması tesadüf değil.. Ancak tüm tabloya bakıldığında şu gerçek değişmiyor: Trabzonspor bu sezon Türk futbolunda yeniden güçlü bir kimlik ortaya koydu. Sadece kendi taraftarına değil, yıllardır ekonomik uçurum nedeniyle geri planda kalan Anadolu kulüplerine de bir mesaj verdi: "Doğru aidiyet, doğru mücadele ve doğru atmosfer olduğunda hâlâ rekabet edebilirsiniz." Belki şampiyonluk gelmedi. Trabzonspor bu sezon tam olarak bunu kazandı.

Galatasaray bir kez daha zirvede… Okan Buruk, tüm baskılara rağmen Galatasaray'ı yeniden zirveye taşıdı. Avrupa gelirleri, oyuncu değerlerindeki artış ve marka gücü düşünüldüğünde Buruk'un Galatasaray'a son dört yılda kazandırdığı tablo gerçekten dikkat çekici. Arjantinli yıldız Galatasaray'da kalmaya sıcak bakıyor. Sarı-kırmızılı yönetimin Icardi'ye 1+1 yıllık sözleşme ve yıllık 5 milyon Euro civarında bir teklif sunacağı konuşuluyor. Galatasaray cephesi ise Barış Alper'i takımın geleceğinde önemli bir parça olarak görüyor. "Geleceğin Galatasaray'ı" sloganıyla yola çıkan yönetimin hedefi oldukça büyük: değeri 500 milyon Euro'yu aşan bir kadro oluşturmak. Kısacası Galatasaray için sıcak bir yaz geliyor. 1 Haziran'dan itibaren başlayacak transfer trafiği, sadece Süper Lig'in değil Avrupa futbolunun da dikkatini çekecek gibi görünüyor.

Daha birkaç gün önce iş insanı Mehmet Ali Aydınlar güçlü projeler ve ciddi ekonomik vaatlerle başkanlığa hazırlanıyordu. Özellikle 3 Temmuz sürecinin yeniden gündeme taşınması ve Aydınlar'a yönelik yoğun eleştiriler, hatta özel telefonuna kadar ulaşan sert mesajlar, sürecin seyrini değiştirdi. Tecrübeli başkan "Ben bu yarışta varım" diyerek adeta camiaya güçlü bir dönüş mesajı verdi. Öyle ki daha seçim yapılmadan "Yeni başkan belli oldu" yorumları bile yapılmaya başlandı. Kongre üyeleri kararını çoğu zaman son 24 saatte verir. Bir diğer aday Barış Göktürk ise tercihini Aziz Yıldırım'dan yana kullandı. Aslında hangi isim kazanırsa kazansın değişmeyen tek gerçek var: Fenerbahçe'nin güçlü bir ekonomik desteğe ihtiyacı olduğu. Yıldırım'ın, çocukların ve özellikle kızının Fenerbahçe'yi şampiyon görmesini çok istediği için yeniden aday olduğu konuşuluyor. Ve o güne kadar Fenerbahçe'de hiçbir şey kesin değil.

Osimhen, sadece golcü değil; aynı zamanda takımın ön alan baskısını, hava toplarındaki üstünlüğünü ve geçiş oyununu taşıyan bir "canavar" olarak tanımlanıyor. Okan Buruk'un sistemi, Osimhen'in fiziksel üstünlüğüne (hız, hava hakimiyeti, pres) dayalı. Taraftarlar, "Osimhen'siz %50 güç kaybı.. O yoksa takım yok…" yorumunu yapıyor.. Sonuçta, Osimhen, Galatasaray'ı "bambaşka bir seviyeye" taşıyor; onsuz "sıradanlaşıyorlar". Okan Buruk'un dediği gibi, "Bir büyük oyuncu hikayeyi değiştirir".

Detaylara bakalım: Galatasaray yönetimi, Icardi'nin yüksek maaşını (yaklaşık 10 milyon Euro + bonuslar) bütçeye fazla yük olarak görüyor ve yenileme için indirim talep ediyor. Ocak ayına kadar performansını izleyeceklerini belirttiler; eğer beklentileri karşılar ve fedakârlık yaparsa (örneğin bonuslardan vazgeçerek 6 milyon Euro'ya razı olursa), 1+1 yıllık uzatma gündeme gelebilir.. Galatasaray başkanı Dursun Özbek de bu konuda çok net konuşuyor: "Ocak ayına kadar zamanımız var. Icardi ile ilgili kararı Okan hoca ile beraber vereceğiz" aslında bu şu demek Arjantinli futbolcunun performansı takımda kalıp kalmayacağını da belirleyecek. Suudi Arabistan'dan 20 milyon Euro'luk teklifler gelse de, Icardi bunları şimdilik reddediyor.

Okan Buruk'un Kocaelispor maçında onu Victor Osimhen'le çift forvet olarak ilk 11'e sürmesi, 4-4-2 sisteminde bile "rehavetin babası" gibi yorumlara yol açtı... Menajeri Elio Pino "Kaptan bekletilmemeli" diye bastırıyor. Eleştiri haklı (hazır değil, takımını taşıyamıyor), ama abartılı ama adam 3 yıldır ligi domine etti, bir nesli Galatasaraylı yaptı, erken döndü sakatlıktan. Taraftar "Yok etme" moduna girerse, motivasyonunu kırar; odaklanıp gol atarsa yine kahraman olur.

Beşiktaş her sezon olduğu gibi yine kötü bir dönemden geçiyor. Kasım ayı başı itibari ile şampiyonluk yarışına neredeyse havlu attı. Bunu Beşiktaş neden başaramadı?. Her giden yönetim diğer yönetimle kavga halinde. Orada bir kavga var polis var! Beşiktaş'ın kendine gelebilmesi için baştan itibaren camiasıyla yönetimi ile bir yenilenme içerisine girmesi şart. Alman bir teknik adam ile işe başlamak da şart..