Fas, dört yıl önce Katar'da Fransa karşısına çıktığında turnuvanın en büyük hikâyesini sırtında taşıyordu. Buna rağmen Boston'daki ilk dakikalar, Fas'ın kendi büyüklüğünden çok Fransa'nın kudretiyle meşgul olduğunu gösterdi. Fas maça, Fransa'nın gücünü kabul ederek başladı. Orta sahadaki yerleşim, kanat oyuncularının bekleri takip etmesi, savunma hattının ceza sahasına yakın kurulması aynı düşünceye hizmet ediyordu: Fransa'ya açık alan bırakmamak. Mbappé penaltıyı kaçırdı, Bounou kalede ayakta kaldı, Fransa üst üste fırsatlar bulmasına rağmen golü çıkaramadı. Fas direniyordu ama maçı yönetemiyordu. Fransa'nın baskısı yalnızca topu geri kazanmayı amaçlamıyor, Fas'ın ne düşüneceğini de belirliyordu. Fas'ın ümidi de giderek buna dönüştü. Ne var ki Fransa, karşısındaki savunmanın yorulmasını bekleyen o eski takım değildi. Fransa dört yıl önce Katar'da aynı rakibe karşı daha temkinli davranmış, bulduğu gollerle maçı kontrol etmişti. Fas'ın hücum hattı topu tutamadığı için savunma her pozisyondan sonra yeniden Fransa'yla karşı karşıya kaldı. Fas bunu başaramadı. Mbappé ve Dembélé'nin etkisi daha görünür olsa da Fransa'nın bu kadar rahat saldırabilmesini orta sahadaki güven sağladı. İlk gol Fas'ın savunma düzenini değil, inancını kırdı. 2022'deki yarı final, rastlantıyla açıklanamayacak kadar güçlü bir çıkıştı. Avrupa'da yetişen oyuncuların ülkeye bağlanması, Mohammed VI Akademisi'nin kurulması, federasyonun genç oyunculara yönelik çalışmaları ve farklı ülkelerde doğan futbolcuların ortak bir takım kimliğinde buluşması Fas'ı kalıcı bir güç hâline getirdi. Fransa, Hollanda, Belçika, İspanya ve Kanada'da yetişen futbolcular Fas forması giyiyor. Ayyoub Bouaddi'nin kısa süre önce Fransa 21 Yaş Altı Takımı'nın kaptanlığını yaparken Dünya Kupası'nda Fas forması giymesi bu yeni tablonun çarpıcı örneklerinden biri. Fransa böyle oyuncuların bir bölümünü kayıp olarak görüyor. Yine de Fransa karşısında sahaya çıkan Fas, kendi gelişimine yeterince güvenmedi. Fas'ın Fransa'ya karşı savunma yapması doğaldı; iki takım arasındaki hücum kalitesi farkı bunu gerektiriyordu. Fransa ile Fas arasındaki karşılaşma, millî takımlar futbolunun bugünkü yapısını da açık biçimde gösterdi. Fas kadrosunda Fransa'da doğan oyuncular vardı. Fransa'nın kadrosu ise ülkenin Afrika'yla kurduğu tarihsel bağların, göçün ve çok kültürlü toplum yapısının izlerini taşıyordu. Fas bunun en görünür örneklerinden biri. Afrika kökenli oyuncuların Fransa'ya olan aidiyetini sorgulayan söylemler, Fransa'nın gerçek toplumsal yapısını inkâr etmeye dayanıyor. Oysa Fransa Millî Takımı'nın gücü, farklı kökenlerden gelen oyuncuların aynı formayla kurduğu ortaklıktan doğuyor. Fransa-Fas maçı bu karmaşıklığın saha üzerindeki karşılığıydı. Fransa, Fas'ı rahat biçimde geçti ancak hücumdaki bitiricilik sorunu ortadan kalkmış değil. Daha güçlü bir rakip, Fransa'nın kaçırdığı anları cezalandırabilir. İspanya ya da Belçika, Fas kadar kolay geri çekilmeyecek; topu aldığında Fransa savunmasını daha fazla zorlayacaktır. Fransa artık rakibin hatasını bekleyen bir takım değil; o hatayı baskıyla üreten bir takım. Fransa'nın baskısı onları geriye itti; bu baskının kalıcı hâle gelmesine Fas'ın tercihi de yardım etti. Fransa elindeki gücü tamamen sahaya yaymış, Fas ise kendi imkânlarını tam olarak kullanmaya cesaret edememişti.

İnsan bir vakitler sabaha kendi hanesinden başlardı. Şimdi gözümüzü açar açmaz bütün bir dünyanın telaşı odamıza doluyor. Bir şehir bombalanmış, bir şehir sele teslim olmuş, bir yerde borsa düşmüş, bir başka yerde milyonlar bir topun peşinden ayağa kalkmış. Bir ipliği matem, bir ipliği neşe... Aynı evde çocuk doğar, karşı odada ihtiyar can verir. İnsan kalbi bu kadar hızlı vites değiştirmek için yaratılmadı. Fakat öğüttüğü şey, çoğu zaman sıradan insanın hayatıdır. Uzak dediğimiz hiçbir şey, artık gerçekten uzakta değildir. Artık bir yerde yaşanan sarsıntı, öteki yerde hayatın en sıradan ayrıntısına kadar ulaşabiliyor. İnsan sevince de muhtaçtır. Medeniyet, çoğu zaman kimsenin görmediği yerde nasıl davrandığımızın adıdır. Dünyanın gürültüsü dinmeyecek. Mesele, o gürültünün içinde insan sesini kaybetmemektir. Bir de insanın kendi sesinden sağırlaşmaması... Fakat kendi oturduğu sıraları alevler sardığında, gözünü kamaştıran ışığa "meşale" adını verir.

Kim derdi ki, bizim muhalefetin yıllardır "Kaçak saray" ilan ettiği, klozetlerinin altından olduğuna inandığı, "Kapısından içeri girmem" diyerek protesto ettiği Cumhurbaşkanlığı Külliyesi gün gelecek, ülkenin gurur duyduğu bir yapıya dönüşecek. Yıllardır "Neden yapıldı" denilen bina dünyanın en güçlü askeri ittifakının liderlerine ev sahipliği yaptı. Aşırı abartılı eleştirilere "Bu bina şahsımın değil, devletin evidir" yanıtını veren adam yine kazandı. Devletin büyüklüğünün nasıl temsil edilmesi gerektiğini en azılı muhaliflerine bile "Adam haklıymış" dedirterek gösterdi. Türkiye'nin Külliyesi de odur artık. 2020-2026 döneminde İBB'nin gelirler toplamı 1 trilyon 367 milyar lira..

2027 Avrupa'da genel seçimlerin yapılacağı sene olacak. Güncel parti programlarına göre NATO, ancak "bağımsız ve yetenekli bir Avrupa askeri ittifakı kurulana kadar" idare edilmesi gereken geçici bir araç olarak konumlandırılıyor. Gelelim Fransa'ya, tekrar adaylık yolu açılan aşırı sağcı Marine Le Pen, Fransa'nın NATO ittifakı içinde kalmasını ama NATO'nun entegre askeri komuta yapısından ayrılması gerektiğini söylüyor. Seçimlere giden İspanya, NATO'yu tamamlayıcı bir unsur olarak bırakıp, Avrupa Ordusu kurulmasının en koyu savunucularından birisi. Meloni, Avrupa Ordusu fikrine karşı ama Ankara'da Avrupa'nın güvenliğini kendi başına sağlaması gerektiğini söyledi. Rusya ile doğrudan sınırı olan Litvanya, AB Ordusu fikrine en sıcak bakan ülke durumunda. Avrupa Birliği, 2000'li yılların başında 60 bin kişilik bir ordu kurmaya çalıştı, ABD'nin isteksiz olduğu durumlarda AB'nin askeri müdahalesinin hayalini kurdu, bu uğurda NATO Genel Sekreterliği yapan Solana'yı, Güvenlik ve Dış Politika Komiseri atadı. Bugün Avrupa ordularının durumu 2000'li yıllardan daha iyi değil, Avrupa'da askerlik, ülke savunması, önemsenen bir iş değil, buna rağmen Washington ile yaşanan kopuş, Avrupa'ya aynı hayali tekrar kurdurabilir.

Kuşak araştırmaları, Z'ler şöyle, Y'ler böyle, X'ler böyle şeklinde açıklanan teoriler ve veri okumaları, kimileri için sadece büyük şirketlerin marketing erbabının alanına girer, ve zaten bu zevatın icadıdır. Mesela insanların 50 yıl önceki otomobil kullanım alışkanlıkları ve tercihleriyle bugünkülerin farklı olmasının nedeni kuşak farkıyla değil zamanın ruhuyla, teknolojik gelişmenin günlük hayata yansımalarıyla, siyasette ve benzeri alanlarda değişimle açıklanabilir. X'ler şöyle Y'ler böyle derken sayılan farklar çoğu zaman kuşağa değil zamana özgü farklardır. Mesela, "X kuşağı arabasına bağlıdır, satın aldığı aracı ömür boyu kullanmak ister, Y'lerse duygusal bir bağ kurmaz, dört yılda bir değiştirirler" demek ve buradan bir karakter özelliği tarif etmek doğru değildir. Müzik sektörüne dair araştırmalar yapan Luminate Intelligence'ın yaptığı son araştırma Z kuşağının, yani şu anda 20'lerinde olanların konser endüstrisini kökten değiştirdiğini ve büyüttüğünü ortaya koymuş. Buna göre Z'ler, babaları ya da büyük ağabeyleri olan Y'lerden ve onlardan önceki X'lerden daha fazla konsere gidiyormuş. Z'lerin aylık konser harcaması 101 dolarmış. Müzikte 2000'lerin başlarından itibaren yaşanan internet devriminin ve ardından gelen stream devriminin ardından kayıtlı müzik üzerinden elde edilen gelirlerin düşmesiyle konserler temel gelir kaynağı hâline geldi. Dinlediği sanatçıyla eskiden CD, plak, kaset üzerinden geliştirdiği fiziksel bağ ortadan kalkınca bunun yerini alabilecek tek olgu konserlerdi.

Ankara, üç gün boyunca dünya siyasetinin "merkez üssü" rolünü üstlendi; NATO Devlet ve Hükümet Başkanları Zirvesi'ne ev sahipliği yapan başkentte liderler, kuzey yarımkürenin güvenlik ekosistemini yeniden tasarladı. Avrupa basınında çıkan haberler, ülkelerin kamuoyuna ve iktidardaki siyasi partilere göre adeta "renk değiştiren bukalemun" gibiydi. Le Figaro ise "Trump'ın şizofren duruşu NATO müttefiklerini sarstı" diyerek, teşhisi koyup reçeteyi NATO'ya bırakmayı tercih etti. Le Monde ise Trump'ın tehdit ile gönül almayı aynı pakette sunarak müttefiklerini "garip bir rahatlama" duygusuna sürüklediğini yazdı. Trump'ın "külfet paylaşımı" konusunda Avrupalılara hunharca yüklenmesi, kıtayı nihayet harekete geçirdi. ABD, Avrupa'daki konvansiyonel kuvvetlerini yavaş yavaş geri çekerken, asker ve teçhizat kapasitesinin yaklaşık yüzde 75'i Avrupalı müttefikler tarafından çoktan telafi edildi. Vize serbestisi, Kıbrıs çözüm sürecinin yeniden canlandırılması, Gümrük Birliği'nin modernizasyonu gibi başlıklar elbette gündeme geldi; ancak asıl kritik nokta şuydu: Türkiye artık yalnızca " aday ülke" ya da "partner" olarak değil, Avrupa savunma ve güvenlik ekosisteminin fiili aktörü olarak konuşuluyor.

Siz de böyle hissediyor musunuz bilmem ama sanki yaz gelmemiş de gelmesini bekliyormuşuz gibi hâlâ! Hoş baharı kumrular gibi bekliyorlardı da ne bileyim, yaz moduna giremedim ben galiba! Sanki bir mucize olacak, yüreğim ferahlayacak ve yaz tam da gelmesi gerektiği gibi, şanına yakışır şekilde sahneye çıkacak. 'Hani bir mucize olsa da şu arasa, şu kadar para gelse…' ile başlayan cümleler, hemen herkesin dilinde. 'Boş hayaller kurma' diyerek sizi hayallerinizden alıkoyanlara bakmayın siz, inanmakla başlar mucize! Bir gaz ve toz bulutuyla başlayan mucize, büyük bir patlamayla devam eder. Aslında mucize dediğimiz, serbestçe ortalarda dolaşan ama görülmek istendiği anda ortadan yok olandır bence. Bundan sebep mucize ile umutsuzluk aynı soydan gelme kardeşler. Çok sevdiğim bir hikayedir, eski bir Kızılderili efsanesine göre, bir gün ormanda büyük bir yangın çıkmış. Ancak kuş, ters yönde uçuyormuş, tam da ateşe doğru! Yüzünü güneşe dönmüş, aydınlığı arayan çiçektir günebakan! Ayçiçeği Teorisi diye bir şey varmış, duydunuz mu bilmem! Tüm metaforlar duysun sesimizi; Güneş kara bulutlarla kapandığında, yüzünü karanlığa değil birbirine dönen günebakan çiçekleriyiz biz! SÖYLEYENE BAK, ADAM MI DİYE Yaz deyince birçok şey geliyor akla ama benim için yaz, en çok 'durmak' galiba! Yaz da bunun için biçilmiş kaftandır aslında! Bu ara durmak kadar susmak da iyi geliyor bana! Vazgeçilmez olduklarını sananlar olacak oysa bilmeyecekler ki vazgeçilmez değillerdi onlar, sen vazgeçmemiştin sadece. "Biriyle tartışmaya başlamadan önce, kendine şunu sor; Karşındaki kişi, farklı bir bakış açısını anlamak için entelektüel olarak yeterince olgun mu? Çünkü eğer değilse tartışmanın hiçbir anlamı yoktur." Gerçekten de her tartışma senin enerjini hak etmez. Karşındaki kişi, seni anlamak için değil, sadece tepki vermek için dinler. Haftanın Zirvesi; Tabi ki dünyanın heyecanla takip ettiği 'NATO Zirvesi' oldu! Ülkemizin 22 yıl aradan sonra tekrar ev sahipliği yaptığı NATO Zirvesi, yalnızca ittifak üyesi ülkelerde değil, dünya basınında da geniş yer buldu. Haftanın Kaybı; Türk Tiyatrosunun mihenk taşlarından birini daha aramızdan aldı! Kendine özgü üslubu ve canlandırdığı karakterlerle hafızalarda yer edinen usta oyuncu Zihni Göktay, 81 yaşında hayatını kaybetti! Türk tiyatrosuna 28 yıl oynadığı "Lüküs Hayat" ile damgasını vuran Zihni Göktay, beyefendiliği, zerafeti, ince esprileri ile kendini çok sevdirmişti. 2020 yılında kraliyet görevlerini bırakarak eşiyle birlikte Amerika'ya yerleşen Prens Harry, bir hafta sürecek etkinliklere katılmak için ülkesi İngiltere'ye gitti! Buckingham Sarayı, Prens Harry'ye Londra'dayken kraliyet konutlarından birinde kalması için davette bulunmuş, Prens Harry'nin de bu teklifi kabul etmişti. İngiliz vatandaşları ile finanse edilen Kraliyet ve Kamu Figürlerinin Korunması Yürütme Komitesi tarafından Harry ve ailesine güvenlik sağlanmayacağının yani Prens Harry İngiltere'deyken devlet korumasına alınmayacağının açıklanmasının ardından ateş püsküren Prens Harry, ailesini suçladı! Kusura bakma da Harry'cim, sen bunları fazlasıyla hak ettin! Evet evet diş fırçasını yuttu hem de 13 cm'lik bir diş fırçasını! İstanbul'da gerçekleşen olayda, diş fırçasıyla kendini kusturarak zayıflamaya çalışan 21 yaşındaki S.B., fenalaştı. Haftanın Besini; 'Yanık Denizli Yoğurdu'! Günün erken saatlerinde koyunların sağılmasıyla başlayan süreç, sağılan sütlerin bir kısmının süzülerek, tabanının tutması yani yanık olması için odun ateşinde kızdırılan kazana dökülmesiyle devam ediyor. Kalan süt de kazana ekleniyor ve kaynayan süt, yaklaşık 10 dakika boyunca kepçeyle yukarıdan tekrar kazana dökülerek havalandırılıyor. Daha sonra kalaylı kazanlara alınan süt yaklaşık 4 saat soğumaya bırakılıyor. Süreç bununla da bitmiyor, sıcaklık 45 dereceye düştüğünde, bir önceki günden ayrılan yoğurt mayasıyla mayalanıyor. Yaklaşık 4 saat süren mayalanmanın ardından yoğurt bez keselere aktarılıyor ve 2 gün boyunca asılarak suyunun süzülmesi bekleniyor.